Það er óhugnanleg hvað er stutt á milli friðar og stríðsástands

Á leiðinni heim úr skólanum fékk ég ekki einn einasta múrstein í hausinn, bensínbombu kastað í veginn fyrir mig, ég sá engan reyk, engin slagsmál, heyrði engin óp, né sá votta fyrir "Ungere" eða víkingasveitinni. Mér finnst ég vera að missa af öllu 'actioninu'....missa af stríðinu í minni eigin borg.

Auðvitað meina ég þetta ekki. Ég er að sjálfsögðu guðslifandi fegin að búa ekki á Nørrebro og þurfa ekki að verða vitni að þessu öllu saman. Veit ekki hvenær þessari vitleysu líkur, ætli það verði nokkurn tímann?

Ég veit það allavega að ég myndi ekki vilja vera meðlimur af þessum "Faderhuset" trúarsöfnuði og eiga að hafa aðsetur á Jagtvej 69. Efast um að á þeirri adressu verði nokkurn tímann friður eftir þetta.

Þetta er búið að vera vitleysa frá upphafi til enda - byrjaði með hrikalegum mistökum stjórnvalda og endar í að "ungerne" snúa Kaupmannahöfn á hvolf. Ég veit ekki lengur með hverjum ég á að halda! Er í raun klofin og held með báðum fylkingum. Má það?

Jagtvej 69 tilheyrir Ungdomshuset og ég vil meina að þar hefði frekar átt að eiga sér stað uppbyggingarstarfsemi frekar en niðurrif. En ætli þetta sé ekki týpískt fyrir núverandi ríkisstjórn, allt sem er fokkíng öðruvísi á að hverfa og þar með endar allt saman með því að minnihlutahópar eiga hvergi aðsetur.
Ég er á hinn boginn komin með nóg af múrsteinakasti og bensínbombum - stríðinu er tapað, hvort sem okkur líkar það betur eða verr. Löggan má gjarnan stoppa þetta núna.


Hulda - sem er heil á húfi og á leiðinni á öskudagsball á morgun vííííí

Hjólalæri og hraðamælir

Umferðaljós æsa upp í mér keppnisskapið - held kannski að þetta gæti talist til hjólasjúkdóms. Ég get ekki, ég endurtek, get EKKI tekið því rólega á hjóli. Rauða ljósið er minn keppinautur, líka þó ég hafi allan heimsins tíma. Ég veit nákvæmlega hversu geðveikt hratt ég þarf að hjóla frá fyrsta ljósinu á H.C.Andersens boulevard, svo ég nái þriðju ljósunum á "leigubílagrænu". Spara alveg þrjár mínútur á þessu! Alveg svitans virði...

Það er hraðamælir í einni götunni á leiðinni í vinnuna. Ég náði um daginn 27 km/klst, daginn eftir 28 km/klst og þarnæsta dag 29 km/klst...ég er alltaf að bæta mig haha. Vona að þessi mælir verði þarna að eilífu, hann auðgar líf mitt.

Í augnablikinu er reyndar snjór og stormur og hjólið því í biðstöðu. Veðurfarið er alveg að fara með Danina, smá snjór og það er eins og himinn og jörð séu að farast.

Mig vantar vetrarskó...

Hulda - blaut í fæturna og með hjólalæri.

p.s. takk kæru vinir sem lesið bloggið...gaman að sjá kommentin við síðustu færslu.

úrvinda...

Ég er búin að vera á morgunvöktum núna um helgina. Mætti klukkan sjö í gærmorgun og átta í dag. Vinnan mín liggur í klukkutíma fjarlægð á hjóli héðan...þannig að í gær lagði ég af stað heimanfrá klukkan sex!!! Klukkan sex á laugardagsmorgni er fólk að skríða heim af djamminu...það gerir ferðina óneitanlega skemmtilegri (átta mig ekki alveg sjálf á því hvort þetta er skrifað í kaldhæðni eða ekki!). Veit samt ekki alveg hversu svalt það er að nota stundum 3 klukkutíma af þessum 24 sem ég hef í sólarhringnum á hjólinu mínu. Verð allavega að viðurkenna að ég er ogguponku þreytt í fótunum núna.

Svefn er búinn að vera af takmörkuðum skammti um helgina...er úrvinda. Það er erfitt að reyna að "socialisera" og fara snemma heim. Er ekki góð í því að fara snemma heim. Fer á langar kvöldvaktir á morgun og hinn - úff púff múff júff. Ætla að fara að hætta að vinna svona. Verðlaunaði reyndar sjálfa mig í gær eftir vinnu og kíkti við í H&M. Keypti allskonar spennur, töskur og drasl...þið vitið svona dót sem mig vantar ekki, en ég meina "the more the merrier".
Ég las bók um daginn sem heitir "Confessions of a shopaholic".....fannst eins og hún væri sjálfsævisaga. Nei, djók fannst meira næs að vita að það er til fólk sem er verra en ég. Bókin var léttmeti - gott léttmeti. Stundum þarf maður á svoleiðis að halda.

Fór og kyssti Sæju hæ og bæ á Kastrup áðan - hún hafði tekið smá H&M flipp í Árhúsum. You go girl!

Er komin með fiðring í magann fyrir miðvikudaginn....RATATAT TÓNLEIKAR! júhú

Svefndrukknar kveðjur frá Köben

Hulda skabulda

p.s. les einhver þetta blogg? hér er smá könnun - kvitt please, bara í þetta eina skipti. Það myndi gleðja mitt litla hjarta ósegjanlega mikið...merci. peace out

Loveable

Ég er með einhverja tómleika tilfinningu í maganum. Finnst stundum eins og ég lifi í einhverju kóma - það er einhver tilfinningaleg flatneskja í gangi. Veit ekki alveg hvað málið er, held að mig vanti að falla fyrir einhverju, einhverjum, verða ástfangin og fá fiðrildi í magann. Draumprinsinn er handan við hornið – það sagði lófalesturinn allavega, þannig að ég bíð bara.

Þó að ég sé með ást í tonnavís sem mig vantar að losna við þá er líf mitt gott. Vikan er búin að vera skemmtileg, fullt af góðum atburðum, góðum vinum og góðri systur. Á miðvikudaginn kom Lene til mín í te. Það er gott að búa svona nálægt hvorri annarri og geta skroppið yfir í te og spjall. Fór svo á Pétur Ben tónleika á miðvikudaginn, stórgóðir tónleikar og einstaklega ”loveable” Pétur. Ég féll fyrir honum (bloggaði smá á myspacið mitt). Á fimmtudaginn fór ég svo á bíódaga á Norðuratlantsbryggju og horfði á Börn Náttúrunnar og hlustaði á fyrirlestur um Friðrik Þór. Mjög hugguleg kvöldstund: skemmtilegur fyrirlestur, góð mynd og gott hvítvínsglas í boði íslenska sendiráðsins.
Í gær var svo massapartý. Anna reddaði mér og Selmu boðskortum í partýið og þar var frítt áfengi þannig að þetta var ókeypis og gott kvöld. Dagurinn í dag er þess vegna búin að vera skinkudagur. Fór á fætur klukkan hálf fjögur...og er að horfa á Melodi Grand Prix núna. Á ég að segja ykkur soldið? Take That var að spila þar live...hahaha.
Ég læt fylgja nokkrar myndir frá gærkvöldinu:

Selma og Magnus. Hann er fara til Suður Ameríku í nokkra mánuði og hélt smá kveðju tam-tam í gær.

Ég og Selma vorum í góðu glensi.

Hún var í neon bol og fékk lánuð neon gleraugu af strák sem við hittum. Samsetningin varð efni í smá myndaseríu.

Ást til ykkar allra (ég er að vinna í að reyna að koma henni út;)

Hulda skinka

Lítil saga úr kennslubók

Eins og þið kannski vitið er ég að læra "kommunikation". Námsefnið er að mestu byggt upp í kringum upplýsinga/skilaboðasendingar frá sendanda til móttakanda. Við erum sem sagt að læra það hvernig á að "kommunikere" þannig að sendandi fái þær upplýsingar í gegn, sem hann óskaði. Í gegnum tíðina hafa margar auglýsingarherferðir mistekist, vöntun verið á upplýsingaflæði í fyrirtækjum o.s.frv.

Hér er lítið dæmi um hvernig skilaboð geta breyst á leiðinni frá sendanda til móttakanda.

"Army soldiers, were told to pass back the message, 'Send reinforcements, we are going to advance'. By the time it was finally communicated it had become, 'Send three and four pence, we're going to a dance". hahaha

Jæja, ætla að halda áfram að lesa.

Góðar stundir
Hulda

Salt í grautinn

Það er ótrúlega skynsamlegt að segja já við helgarvöktum í vinnunni. Þegar maður vinnur um helgar hefur maður oft ekki tíma til að drekka bjór, fara í verslunarleiðangra, né hanga á kaffihúsum. Ég sagði nei takk við vinnu um helgina, enda sjaldan verið þekkt fyrir að vera sérstaklega skynsöm. Flestir eiga í smá peningaströggli í janúar mánuði...ég tek mitt út í febrúar – á boðstolnum verður ósaltaður hafragrautur, te og þurrt rúgbrauð.
Nei, nei ég segi svona, ástandið er ekki alveg svona slæmt, er bara að þykjast vera námsmaður á kúpunni. Ég á alveg fyrir salti í grautinn, en sé ekki fram á að það verði svoleiðis lengi ef ég held þessum lifnaðarháttum áfram.

Á laugardaginn, þegar ég og Anna vorum búnar að borða morgunmat á kaffihúsi, þræddum við búðirnar í miðbænum. Eftir 4 tíma voru pokarnir orðnir allmargir og Anna heyrðist segja með vott af áhyggjutóni ”Ég held að ég verði að skila einhverju af þessu!”. Á leiðinni heim á hjólinu heyrðist svo í mér með vott af stresstóni ”Shitt ég var búin að gleyma, ég er ekki búin að borga leiguna!”. Kæruleysi er okkar fag.
Fór áðan í bankann og ætlaði að biðja um oggu ponku lítinn yfirdrátt til að geta borgað leiguna. Ég setti upp hvolpaaugun og þrammaði inn í bankann, en fór svo skælbrosandi þaðan út - veiiii ég var búin að fá laun. Af þessu má lesa að ég, Hulda ’með allt mitt á hreinu’ Hallgrímsdóttir er með fullkomna yfirsýn yfir fjármálin.

Sit í þessum töluðum orðum og borða ”hjemmelavet smørrebrød” og drekk latte með. Ótrúlegt en satt er ég EKKI á kaffihúsi, heldur heima hjá mér. Já, febrúar mánuður ég býð þig velkominn með öllum þínum nestispökkum og kaffi í termokönnum.

Hér koma nokkrar myndir:

Anna og Sigurd í góðu glensi í eldhúsinu heima.

Lene og Selma í eldhúsinu hjá Selmu, klukkan er 5 að morgni.

Selma að kenna Viktori nýja spilið sem hún keypti á loppó með mér.
Snilldar spil - it's magical.

Ég að missa mig með nýju myndavélina...og nei það er ekki
byrjað að snjóa - þetta er bara ryk.

Nýju fínu, fínu skórnir mínir sem ég keypti mér

á laugardaginn.

Ást héðan
Hulda

Suma daga lifi ég hátt aðra daga lifi ég ekki (eða kannski smá).

Ef ég lifði alltaf hátt, væri dæmið svona. Of mikið + of mikið = brjálaður bankaráðgjafi
Ef ég lifði alltaf lágt, væri dæmið svona. Of lítið + of lítið = þunglynd Hulda

Ég fer ekki gullna milliveginn heldur skapa hann við að setja dæmið upp og láta útkomuna vera einhversstaðar þarna á milli.
Ætli það sé ekki svona, í mínu tilfelli, sem hinn gullni meðalvegur skapast:
Of mikið + of lítið = Hulda í ágætu sálrænu jafnvægi og bankareikningur sem hefur það OK. Ef maður lifði alltaf einhversstaðar þarna á milli væri lífið þá ekki of leiðinlegt?

Ég lifði hátt í gær. Las til klukkan tvö, en fór svo að hitta Selmu. Við byrjuðum á því að fara á loppumarkað (keypti mér járnpott), fórum svo á kaffihús, skelltum okkur svo inní bæ í búðir (kortið var auðvitað straujað) og enduðum svo á kaffihúsí aftur þar sem við borðuðum dýrindis samlokur. Ég lét reyndar ekki staðar numið þarna heldur skellti mér í bíó, svona til að setja punktinn yfir iið. Sá þýska mynd sem heitir Das Leben der Anderen. Ótrúleg mynd, hana verðið þið að sjá!

Annað dæmi um öfgakenndan lífsmáta minn er að ég þarf að taka til annan hvern dag. Held að það sé einhver fullnægja fólgin í því að sjá herbergið komast í samt horf aftur. Að viðhalda því fínu reynist mér allavega lífsins ómögulegt. Var að taka til áðan og sit hérna núna við kertaljós og hlusta á Explosions in the sky....mmm.

Talandi um mmmm....ég eldaði mér áðan. Hélt reyndar að ég væri að elda fyrir okkur báðar systurnar, en Anna þurfti að vinna yfirvinnu. Í 2 vikur var ég búin að láta mig dreyma um grískar kjötbollur, kartöflur og tzatziki og í kvöld lét ég verða að því. Nennti ekki að borða ein og skellti þess vegna einum Desperate Housewives, svo fann ég einn jólabjór inní ísskáp og úr varð úrvals kvöldmáltíð með úrvals afþreyingu.

Jæja, ætla að fara að skrifa ömmu bréf...

Hulda skapulda.

júúbbííí

Sólin skín og ég ætla að hjóla í vinnuna....með sólgleraugu

Ætla að hafa einhverja djolly gúd mjúsík í eyrunum og skunda af stað yfir hóla og hæðir.

Ótrúlegt hvað allt verður betra og skemmtilegra þegar sólin lætur sjá sig, vetrarsól er gleðisól...hipp hipp.

Hulda

Bitur jússa í bómullarnáttfötunum á endorfín trippi

Anna og Sigurd liggja í herberginu við hliðina og flétta fingrum og horfa á Rocky .....ég var að koma heim úr vinnunni og er ógeðslega sveitt eftir klukkutíma hjólatúr í slabbi. Ég er í endorfín trans núna þannig að í augnablikinu er biturleikinn deyfður. Þið vitið að þegar maður er ástfanginn þá pródúserar líkaminn líka endorfín. (Þessi staðreynd var í boði Fróðleikshorns Huldu).

Annars er þetta helst í fréttum:

Ég þvoði fjórar vélar í gær......
....góð saga!!

Ég var að vinna áðan......
....góð saga!!

Ég er að fara að læra á morgun.....
....góð saga!!

Ég þarf að fara að skrifa ömmu bréf.....
....góð saga!!!

Líf mitt er ein góð saga....svona ykkur að segja.


Þessi helgi ákvað ég að hafa DJAMMLAUSA HELGI!!! Halelúja! Fyrsta sjóleiðis í langan langan tíma. Megi þær verða fleiri á þessari önn, en þeirri síðustu!

Það er eitthvað við svona djammlausar helgar – var alveg búin að gleyma hvað það er notalegt að sofa aðeins frameftir án þess að ástæðan sé að áfengismagnið í blóðinu sé of mikið til að maður geti farið á fætur. Bómullar náttföt og ullarsokkar, morgunmatur fyrir hádegi og tími til að lesa skólabækurnar...geysp...ætla í rúmið.

Góða nótt.

Hulda – who used to have the titel ’partyfeeder’ but desided to change it to ’old and grumpy’.

p.s. Hulda - sem er svöl og skrifar á ensku

p.p.s. Hulda - sem vonar að hún fari að skrifa um eitthvað skemmtilegra en djammlausar helgar og hversdagslíf.

Svo hef ég bara eitt að segja að lokum - lengi lifi blóðnasir!

Fer Morrisey að trúa á Ameríkuna?

"But where the President
Is never black, female or gay
And until that day
You've got nothing to say to me
To help me believe
In America."
(America is not the world, af diskunum You are the Quarry)

Það er erfitt að fara beint úr 1. gír í 5. Eiginlega er það ógerningur! Kannski er það bara vegna þess að ég er löt, löt, löt og elska að sofa. Næsta vika verður tekin með trukki ehhhh.

Er í vinnu núna þessa vikuna, þar sem ég stend úti í götu og tek viðtöl við fólk sem er að leggja bílunum sínum. Það er verið að kanna viðhorf fólks til bílastæðaástandsins í miðborginni. Þetta er í rauninni fínt jobb, kalt en fínt. Ég fæ 100 d.kr. fyrir viðtal og í fyrradag gerði ég 7 viðtöl á einum klukkutíma - frekar fínt tímakaup myndi ég segja.

Blogg andinn er ekki til staðar - skrifa síðar.
Ást og unaður...yfir og út.

Regnjakkinn vs. Atli Euroson

Ég gerði Huldu-met í að pakka upp úr töskunum...er búin að því og ákvað að ryksuga í leiðinni. Ég hlýt að vera eitthvað veik!?!

Setti batterí í kínaköttinn sem Sólveig Ása gaf mér í jólagjöf. Hann á að boða gæfu í peningamálum, sem ég ætla rétt svo að vona að standist því ég missti mig aðeins í fríhöfninni í gær. Skellti mér á iPod og digital myndavél og eyddi 60.000 sisvona, en Atli Euroson ákvað til allrar hamingju að blæða. Fékk svo mikið kikk út úr þessum kaupum að ég gerði innkaupalista.

Næstu kaup verða:
plötuspilari,
harður diskur,
skrifborðsstóll
og hraðsuðuketill.

...ætli ég byrji samt ekki á hraðsuðukatlinum.

Fór í regnjakkanum mínum út áðan. Hér er grátt, hér er rigning, hér er regnjakkinn jafnvel enn betri vinur en Atli.

Takk fyrir ást og unað á Íslandi. Þetta var ljúf ferð.

Hulda.

Færsla skrifuð ca. 2.jan

Vandræði á blogger.com
Category: Blogging

Hér kemur bloggið sem átti að birtast fyrir löngu síðan á blogginu mínu, en blogger.com var ekki í stuði um jólin, né heldur um áramótin þannig að ég hef ekkert getað birt.

Nú er ég búin að vera á Akureyri city síðan 18.desember - er löngu hætt að geta fylgst með hvaða mánaðardagur er, hvað þá vikudagur. Dagarnir virðast einhvern veginn allir renna saman, ætli það sé ekki sökum óhóflegs legu á sófanum og í rúminu. Letilíf hefur einkennt þessi jól, letilíf, sem enn er næstum hálfur mánuður eftir af. HÁLFUR MÁNUÐUR! Ég er að verða komin með nóg af því að sofa út. Er búin að snúa sólarhringnum svooo mikið við, ligg meira að segja andvaka þegar ég fer að sofa klukkan 03:00, því 03:00 er einfaldlega of snemmt. Líkamsklukkan mín er heldur ekki að fíla "Huldu bjartsýnu" sem stillir vekjaraklukkuna á 10:30 - ónei klukkan 10:30 líður mér eins og klukkan sé 6 að morgni. Er farin að þrá einhverja rútínu, eitthvað að gera, eitthvað til að skrifa á to do listann minn...eða reyndar hef ég alveg eitthvað að setja á to do listann, en kem bara engu í verk. Letilíf ó letilíf hvað ertu að gera mér!

Dansgleðin hefur samt sjaldan setið á sér. Er búin að fara fjórum sinnum á skrallið, sem mér finnst nokkuð vel af sér vikið. En þegar maður fer á sömu staðina og hittir sama fólkið trekk í trekk þá finnur maður, að líklega er það tilbreytingarnar sem gefa lífinu lit. Er strax farin að hlakka til að kíkja á næturlífið í Reykjavík...

Akureyri er lítill bær, þó að hann sé "den største by ude på landet" eins og ég kýs að kalla það. Þegar ég, Kris piss og Sólin höfum ætlað að gera eitthvað hefur spurningin verið "jæja stelpur er það Karó í kvöld?", já eða ef maður er í skapi til að gera eitthvað villt þá er það "jæja bíó?". Gamalkunni möguleikinn "rúnturinn" er því miður (já eða ekki svo miður) dottinn út - einhvern veginn hefur löngunin í að keyra hring eftir hring eftir hring og eyða bensíni foreldranna minnkað með árunum.
Veit ekki hvort sé hægt að kenna stærð bæjarins um vöntun á möguleikum, kannski er þetta bara hugmyndaleysið, gamla góða "mamma mér leiðist". Smægð bæjarins hefur samt sína kosti líka (er diplómatísk að eðlisfari), því hvað er yndislegra en að vera boðið góðan daginn af fólki sem maður mætir á gangstéttinni, þekkja annanhvern mann sem maður mætir í bænum, hitta næstum alla úr gamla skólanum sínum bara við að taka eitt Karó-->Amour-->Kaffi Akureyri-rúnt, já eða þekkja strætóbílstjórann, sem stoppar beint fyrir utan heimilið þitt, svo þú þurfir ekki að labba þessa 200 metra frá strætóstoppinu að óþörfu.

Hefði kannski átt að rifja upp liðið ár, en nei þetta kom í staðinn. Er bara sátt við að hafa náð að æla út úr mér bloggi.

Gleðiliegt nýtt ár allir saman og takk fyrir gömlu góðu, megi þau verða fleiri og enn betri.

Hulda, sem strengdi ekki eitt einasta áramótaheit, en er samt með 1000 óformleg í kollinum. Árið 2007 hear I come!!!!

ammmmmæli

TILLYKKE m dagen søde Hulda..
Håber du har en dejlig dag..
Mange tanker og fødselsdagshilsner..

Svona e-mail getur kallað fram bros á vör, jafnvel í miðri prófatíð. Enn eru þrír mánuðir í herlegheitin, en kæru vinir afmæliskveðjurnar eru farnar að streyma inn...svona er maður vinsæll.

Takk fyrir samstarfið kæru vinir - hér er sagan í öllu sínu veldi

Einu sinni var stelpa sem var alltaf með svo ískalda putta því hún gerði ekki annað en að pikka á lyklaborðið. Hún reyndi allt sem hún gat, fékk sér te, kveikti á kertum, fór í ullarsokka, en ekkert gékk puttarnir voru alltaf eins og grýlukerti. Hún ímyndaði sér að hún sætti uppi í kvistherbergi með nikkuna og renndi fingrunum eftir nótnaborðinu. Hún raulaði í takt við tónana sem ómuðu í höfði hennar. Fingurnir voru enn sem freðnir ýsustautar. Astandid var ordid thad slæmt, ad hun var hætt að getað fiktað í hárinu á sér með vísifingri þegar hún var ekki vid lyklaborðið…hræðilegt... það var annars henner uppáhalds iðja. Hún var vön að snúa uppá hárlokk alveg þar til að það var komin ný krulla í hárið, en nei…aldrei meir, fingurnir voru að detta af. Hún vissi ekki hvad hún ætti til bragðs að taka -hún ákvað því að gera nokkuð sem ekki er stúdínu sæmandi. Hún hækkaði á öllum ofnum í íbúðinni en fór auðvitað um leið að hugsa um komandi hitareikning. Æj æj æj. En skildi trixið virka?...
Ofnarnir hitnuðu og hitnuðu þar til einn sprakk. Allt í steik og enn voru fingurnir ískaldir, ef þetta héldi áfram svona yrði hún amk 10% öryrki! Og engan þekkir stúdínan iðnaðarmanninn til að laga skaðann...skyldi hún geta fengið þetta bætt?...
Stúdínan unga er víst fædd undir heillastjörnu vegna þess að í því sem hún byrjar að örvænta er bankað hjá henni. Hjartað byrjar að slá örar. Hver getur þetta verið. Hún læðist að hurðinni, passar að það braki ekki í þiljunum og kíkir út um 'kíkigatið' á hurðinni. Fyrir utan stendur fjallmyndarlegur ungur maður með bolla í hendinni. “Má ég fá lánaðan einn bolla af sykri?...það er hún amma mín, hún liggur fyrir dauðanum og á sér enga ósk heitari en að bragða á steiktri blóðmör með sykri í eitt síðasta skipti…”. Stúdínan heyrði næstum ekki hvað maðurinn sagði, heldur stóð kyrr og starði svo mikill var þokki hans. Hann var sköllóttur og með gleraugu. Hún kannaðist eitthvað við hann, mundi bara ekki hvaðan. Hmmm....? Jú allt í einu rann upp fyrir henni ljós. Hún hafði séð hann í raunveruleikaþættinum 'Handyman' og þarna stóð hann með bolla af sykri í hendinni! Einhvern veginn náði hún að kreista upp úr sér hljóð "haa sykur haa ööööö já, koddu inn fyrir". Fjallmyndarlegi, sköllótti handverksmaðurinn stígur inn fyrir og brosir. Reyndar hverfur brosið fljótt þegar hann sér ástandið á ofnunum. "Hvað kom fyrir?" spyr hann með skelfingarsvip. "Þessu þarf að kippa í lag, vina. Ég skal redda þessu" segir hann alvalegur í bragði og krípur niður að ofninum. Stúlkan starir á bakhluta piltsins og tekur eftir myndarlegri "handy" skorunni er glottir sínu breiðasta á milli bolsins og buxnanna. Hún fær sting í magan og hugsar "hann er þá alvöru, alvöru iðnaðarmaður, drauma tengdasonurinn fundinn"? Hún roðnar eilítið við tilhugsunina. Allt í einu grípur hana örvæntingar kast - hann má ekki sleppa héðan út- hugsar hún, svo hún spyr kauða "má bjóða þér kaffi?" og handy svarar að bragði "nej tak, men har du julebryg?". Uss haldiði ekki að kella hafi átt nokkra slíka. Hún gekk inn í eldhús og þóttist gramsa í ísskápnum, en var í raun að klifra bakvið eldavélina til þess að kippa henni úr sambandi...og kallar í leið fram "ég gæti kannski fengið þið til þess að kíkja á eldavélina, hún virðist eitthvað biluð"
"Eldavélina segiru..." Handymaðurinn með myndarlega bakhlutann reisir sig upp og um leið hverfur "handy" skoran eins og dögg fyrir sólu. "...ég ætti nú að geta það". Stúdínan fær smá sting í hjartað, æji nennir hann þessu kannski ekkert. Handymaðurinn heldur áfram "Ég hef ægilega gaman að því að bardúsa, þannig að you name it ég skal fixa það hm hm" segir hann og á andliti hans sér votta fyrir karlmennsku montsvip. Stúdínan réttir handymanninum jólabruggið sem hann opnar með tönnunum og teigar af. Hún horfir á hann lotningarfullum augum og sér svitataum rennar niður gagnaugað... "Já, svo þú hefur gaman af því að bardúsa" segir stúdínan. Handýmaðurinn horfir út um eldhúsgluggan og kinkar kolli og lítur svo snöggt í augun á henni og svarar:"já, það er lífið, bar og dús, annars vinn ég við að selja blóm í litlu blómabúðinni í Þingvallastræti, þú veist Paradísarblóm. Ég er sko...hérna lærður blómaskreytingamaður". "Nú!" segir stúdínan "guð ég hélt þú ynnir sem handverksmaður" segir hún og brosir breytt. Hún hefur nefnilega alltaf verið hrifin af þessum röff/mjúku gaurum sem virðast geta allt. Það skaðar ekki að þeir séu í smá tengslum við sinn innri kvenmann. Stúdínan var nú orðin rjóð í vöngum af öllum hamaganginum en mundi allt í einu eftir ísköldu höndunum sínum. Hún fer að velta fyrir sér hvort hún ætti nokkuð að þora að biðja blómaskreytingamanninn/handyman að hlýja sér, en í því hún hugsar sjálfa sig og hversu bágt hún eigi með sínar köldu hendur, man hún hver ástæðan var fyrir því að þokkatröllið barði að dyrum. “Var það sykur sem þig vantaði?” Sagði hún og ræskti sig. Hún var svo krókloppin á puttunum að hún gat varla hreyft þá. "já sykur var það heillinn, ég er að hjálpa henni ömmu minni að sjóða jólaglögg" sagði hann glottandi. Stúdína sagði umm!! sem hún reyndar hélt að hún hefði gert í hljóði en umm-ið hafði víst heyrst upphátt. Finnst þér jólaglögg gott? spurði Hr. Handy. Já sérstaklega með mikilum kanil, svaraði hún en þurfti að passa að hann sæji ekki spurnarblikið í augunum á henni" hafði hann ekki sagt áðan að sykurinn væri út á blóðmör handa deyjandi ömmu sinni? Hún lét á engu bera það var eitthvð sem ekki stemmdi. Af hverju sagði hann ekki allan sannleikan, hver var hin raunverulega ástæða fyrir því að hann stóð þarna? Var hann kominn til að hhitta hana? Var hann að njósna um hana? Var hann leigumorðingi með hana sem næsta fórnarlamb? Hugsanirnar hringsnerust í höfðinu á henni, hana vimaði af návist hans. "Er þér sama þó ég fari úr skyrtunni?, mig langar svo að sýna þér bolinn sem ég er í!", sagði Handý og tók af sér gleraugun. En viti menn, það var enginn bolur undir skyrtunni. Blasti ekki við ungu stúdínunni karlmennskan í öllu sínu veldi (tja eða næstum því). Stinnur brjóstkassinn með mátulegan hárvöxt, þreknir upphandleggirnir og fagurlagaður hálsinn. Hún kiknaði í hnjánum, en var um leið skíthrædd. Hún var hrædd því hún hafði tekið eftir því hversu mikið hún kannaðist við manninna þegar hann hafði tekið niður gleraugun..var þetta ekki pepsí max jólasveinninn sem hún hafði hitt í Fakta á Amagerbrogade í fyrradag?... og jú þetta var hann…hún þekkti hann, þó að skeggið og ístruna vantaði. Hún gleymdi öllu um handkuldann, sprungna ofninn, sykurbollann, blómörna, sögurnar tvær um ömmuna, handý skorunni, jólabrugginu, blómabúðinni í Þingvallastræti, óttanum um að kannski væri hann leigumorðinig, jólasveinabúningnum….reif hann úr því litla af fötum sem eftir var á karlmannlegum, þokkafullum líkama hans og…....

…þarf að segja meira en...

ÞAU LIFÐU HAMINGJUSÖM TIL ÆVILOKA

Höfundar. Auður, mamma, Valgerður, Steinbjörn, Jón Ingi, Ingibjörg, Kristjana og Hulda

One down - one to go!

Unanfarin vika hefur verið helv#%&...
Hún hefur einkennst af:
vöðvabólgu
viðskiptafræðitextum
inniveru
kösóttum augum
sinaskeiðabólgu
köldum puttum
köldum fótum
maskaraleysi
gammasíum
ullarpeysum
panikki
stöðugum grátkekki í hálsinum
og flötum stúdínurassi sökum of mikillar niðursetu.

Ég skilaði Scientific Paper-inu af mér í gær, prófverkefni í viðskiptafræðinni. Líklega lélegsta verkefni sem ég hef skilað af mér...en ég meina...

Muniðið eftir kontröstunum í lífinu, sem ég talaði einhvern tímann um? Dagurinn í gær var í algjörum kontrasti við undanfarna viku. Ég skilaði af mér klukkan 11, drakk latte með bekkjarfélögunum (sumir voru í bjórnum en ég ákvað að láta kyrrt liggja og spara mig fyrir kvöldið), fór svo í dýrindis lax til Soffíu frænku, bardúsaði aðeins fyrir hana og fékk heilnudd í staðinn ahhhhhhhh, fór svo um kvöldið og hitti nokkra vel valda bekkjarfélaga, drakk öllara og svo skelltum við okkur á kareoke bar og vorum þar til klukkan fimm í morgun. Yess yess yess.
Víúíúíú. Ég hef kannski sagt það áður og ég segi það aftur ÉG ELSKA KAREOKE!

Jæja, nú er næsta mál á dagskrá að lesa og undirbúa sig fyrir munnlega prófið í "kommunikation"...

Ciao ciao

p.s. er ansi ánægð með frammistöðuna söguleiknum okkar. Hvernig væri að einhver tæki af skarið og lyki sögunni?! Fyndist eðlilegast ef það væri Stefán Þór íslensku kennari...hann færi nú létt með að ljúka svona ljósblárri sögu. Held að sagan sýni það og sanni, að ég á vinkonur sem eru haldnar ungmeyjargreddunni;)

Lítil saga eftir okkur

Þar sem ég er að deyja úr leiðindum yfir ritgerð sem ég fékk úthlutað á mánudaginn, samtímis með að vera að drukkna í viðskiptafræðitextum hef ég ákveðið að stofna til æðislega ógó brjálæðislega frábærs leiks hérna inni á bloggsíðunni....kannski ætti að kalla þetta "öðruvísi gestabók".

Ég er haldin einbeitingarskorti sem gerir það að verkum að ég get ekki látið internetið í friði þegar ég er að reyna að læra. Ég er búin að fara inn á þetta blogg hérna ca. 10 sinnum í dag til að tjékka hvort einhver væri búin að kommenta....og þegar ég verð fyrir vonbrigðum og fæ ekki þá stundarfullnægju sem fylgir því að sjá nýtt komment þá held ég áfram á netinu. Því vil ég að við hjálpumst öll að og gerum þessar tjékkferðir mínar styttri en skemmtilegri.
Þess vegna ætlum við öll í sameiningu að semja sögu...þá meina ég við ÖLL! Allir sem kunna að slysast inn á þessa síðu eru vinsamlegast beðnir að taka þátt af tillitssemi við Huldu sem þjáist ó svo mikið.

Jæja ég byrja...og þið takið svo við. Þið þekkið leikinn er haggi?

"Einu sinni var stelpa sem var alltaf með svo ískalda putta því hún gerði ekki annað en að pikka á lyklaborðið. Hún reyndi allt sem hún gat, fékk sér te, kveikti á kertum, fór í ullarsokka, en ekkert gékk puttarnir voru alltaf eins og grýlukerti..."

...jæja næsti...

Med bauga undir augunum og mánudagur í vændum.....arg!

Á föstudaginn átti ég að fara að vinna á NOMA klukkan 16. Ég var búin að reyna allt sem í mínu valdi stóð til að að losna við vagtina, en nei hún var mín! Ég mætti því dauðþreytt í vinnuna eftir 7 tíma hópavinnu í skólanum og komst að því, að ég var að fara að þjóna á 'julefrokost'(fyllerí ársins hjá Dönum)fyrir 120 manns. Rúsínan í pylsuendanum var svo að partýið átti að vera til 01:30 með möguleika á framlenginu. Yess...geðveikt...akkúrat það sem mig langaði!
Jæja sagan af unaðsvagtinni er ekki búin. Kvöldið varð eftirminnilegt því brunakerfið fór tvisvar í gang, sem þýddi að við urðum að smala öllu liðinu tvisvar út í kuldann og bíða eftir að slökkvimennirnir kæmu og tjékkuðu hvort allt væri í orden (og ekki voru þeir foxy), hluti af forréttnum kláraðist þegar bara helmingurinn af liðinu var búinn að fá sér, þau spiluðu ABBA og Robby Williams allt kvöldið, ástralski kokkurinn okkar tróð tvöhundruð möndlum í 'ris a la mande-ið' sem gerði úthlutun á möndlugjöf að krefjandi verkefni og síðast en ekki síst féll ísskápur um koll sem gerði að borðplötur sem var stillt upp við hann lágu á víð og dreif.

Einhvern veginn var þetta samt bara fínasta vagt. Ég var reyndar dauða nær af þreytu þegar ég kom heim klukkan fjögur um nóttina, svo ekki sé talað um næsta morgun þegar ég átti að hitta hópinn minn í skólanum, en ég meina ég get bara sofið þegar ég verð gömul.

Stundum verður maður bara að brosa framan í lífið þó svo að brosið sé ekki endurgoldið.

Hulda - sem er nýbúin að skila af sér stóru verkefni og fær annað úthlutað á morgun.

Með æluna í hálsinum

Ég sagði við Önnu áðan, að til þess að læra að borða matarvörur sem eru komnar yfir síðasta söludag, þyrfti maður bara að prófa að vera fátækur námsmaður. Hver grettir sig yfir smá súrri mjólk í teið?

Ég kom banhungruð heim úr skólanum kl.19, skellti í mig hálfri þurri hrökkbrauðssneið til að sefja versta hungrið rétt á meðan ég "eldaði". Eldamennskan var ekkert stórfengleg þar sem ég ákvað að hita upp matarafganga, sem ég fékk gefins í vinnunni síðasta fimmtudag. Lyktin var ekkert spes og girnilegt var þetta ekki, en ég ákvað að láta mig hafa það. Ísskápurinn var nú ekki beint fullur.

Ég varð þó eiginlega að éta ofan í mig orð mín, því fyrsti bitinn fyllti mig af svo miklum viðbjóði að ég kúgaðist og ákvað að spýta herlegheitunum í ruslið. Held að þetta hafi verið meira sálrænt en nokkuð annað, því ógirnilegur matur, sem samkvæmt bókinni hefði átt að borða fyrir tveimur dögum, er kannski ekki beint lystugur.

Ég lét þetta þó ekki á mig fá, enda "bensínið" af hrökkbrauðssneiðinni að verða búið og maginn farinn að ákalla eitthvað matarkyns. Ég skellti því pönnunni á eldavélina og spældi mér egg...og svo hitaði ég bakaðar baunir líka. Já, hér með sannaðist það enn og aftur, að egg egg egg egg geta deginum bjargað og dósamatur hann er bara guðsgjöf....svo einfalt er það. Hér er ég södd og sæl með grííísííí mat í mallanum og ólystugt lambakjöt í ruslinu.

Later skaters

Hulda

p.s. allt er við það sama skóli, vinna, hópavinna, skóli, hópavinna, hópavinna, vinna, djamm, skóli, vinna...in case you wanted to know.

"dance like there's nobody watching"

Ég bý í húsi sem er byggt í kassa með garði í miðjunni. Þegar ég kíki út um eldhúsgluggann sé ég inn í íbúðirnar hinum megin við. Gluggagæjir er mitt annað nafn.

1.hæð
Unga myndarlega parið með ungu börnin tvö virðast sátt við lífið...og þau hafa svo sannarlega stjórn á því. Hvaða fjölskylda hefur tíma til að borða saman heitan hádegismat á venjulegum þriðjudegi...ÞAU. Hver nennir að ryksuga klukkan 9 á laugardagsmorgni...ÞAU. Þau eru svona fólk sem virðist hafa stjórn á öllu, börnin alltaf háttuð klukkan 9, vinum boðið í lekkeran mat, rauðvín drukkið og kertaljós kveikt. Held að þetta sé svona rútína á rútínu ofan fjölskylda, en samt á góðan hátt og með hunangsstoppum inná milli.



2.hæð
Þessi eru ekkert rosalega hrifin af því að láta sjá inn til sín. Þau eru alltaf með trérúllugardínurnar dregnar niður...en ég er búin að sálgreina þau útfra blómunum. Þetta eru hjón um fimmtugt hálf boring og barnlaus. Konan er kennari í eldri bekkjum grunnskóla og dundar sér við að sauma bútasaum í frítímanum og maðurinn vinnur á tryggingarfélagi og fær sér alltaf 'en lille en' þegar hann kemur heim úr vinnunni.

3.hæðUngt par sem bæði eru í skóla og vinna líka með. Núna standa tvær bjórflösku í glugganum plús kókflaska. Þau eru ekki sóðar...en finnst bara ekki gaman að taka til. Var litið yfir til þeirra um daginn og skellti heldur betur uppúr þegar ég sá að strákurinn var einn heima og var að fríka út...þá meina ég fríííííííka út í stofunni. Þyrfti að fá að heyra þetta lag sem hann var að hlusta á. Held að hann hafi ekki vitað að það væri verið að horfa á sig..."dance like there's nobody watching". Hell yeah svona á að gera þetta!

3.hæð íbúð til hægri - uppáhaldið mitt.
Ungt par (já ég bý sko ekki í neinu ellingjafjölbýlishúsi) hugsa að hún sé í skóla hann í vinnu. Þau djamma um helgar og sofa til klukkan 14 á sunnudögum. Þau hjálpast alltaf að við uppvaskið og virðast bara vera nokkuð samhent. Það besta er samt að hann rífur sig alltaf úr buxunum um leið og hann kemur heim úr vinnunni. Sem betur fer heldur hann samt nærbuxunum. Svona án gríns þá hef ég bara séð hann einu sinni í buxum og það var þegar þau héldu afmælispartý. Held kannski að drengurinn ætti að fara að fjárfesta í þægilegri buxum. Ekki það að ég hafi eitthvað á móti strípihneigð...skemmtilegt fyrirbæri.

Já þá er komið að okkur
Ég er ekki með gardínur, en svo heppilega vill til að herbergið mitt snýr út að garðinum. Ég lifi oft í þeirri sjálfsblekkingu að það sé bara ég sem njósna um nágrannana. Búbburnar mínar hafa því stundum verið til sýnis...samt bara eldsnöggt þið vitið. Anna Elvíra og Ebba voru í heimsókn og gistu í herberginu mínu þannig að þeirra búbbur hafa líka verið til sýnis. Gaman hjá nágrönnunum.

Mamma kom í heimsókn um daginn og þá fattaði ég hvaðan ég hefði þetta, hún slökkti ljósin og allt. Svo stóðum við mægðurnar saman í syndinni.

Hulda - sem ætlar ekki að hætta að dansa þegar hún er ein, því það eru nefnilega fleiri sem gera svoleiðis.

halló kalló bimbó sagði hænan og glotti út í annað

Var að enda við að borða rúgbrauð með makríl. Ég elska rúgbrauð með makríl. Ég átti samt ekkert majó. Væri alveg til í að kyssa einhvern núna...en held ekki að það sé neinn sem myndi vilja kyssa mig.


Annars finnst mér að þið ættuð að kíkka yfir á síðuna hjá henni Kristjönu. Ég er afar ánægð með hennar síðustu færslu.